Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Η Τουρκία ως «παγκόσμιος παίκτης»

Χωρίς την Τουρκία, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα καταστεί «παγκόσμιος παίκτης», δήλωσε ο Τούρκος Πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν μετά τη δημοσιοποίηση της Έκθεσης Προόδου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη χώρα του. Συνέχισε, δε, προσθέτοντας ότι η Τουρκία «εισερχόμενη στην ΕΕ δεν θα είναι βάρος, αλλά αντίθετα θα βοηθήσει την Ένωση να απαλλαγεί από ορισμένα βάρη».

Υπεροπτική η τοποθέτηση του Ερντογάν, η οποία όμως περιέχει μια μικρή δόση αλήθειας, ιδίως στο πρώτο σκέλος. Η Τουρκία μπορεί, εν δυνάμει, να αποτελέσει ένα είδος γέφυρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το μουσουλμανικό κόσμο, και να εξελιχθεί σε παράγοντα σταθερότητας και προόδου στην περιοχή μας. Τα τελευταία χρόνια, με ηγέτη τον Ταγίπ Ερντογάν η γειτονική χώρα έχει πραγματοποιήσει μεγάλα άλματα προόδου, στον τομέα της οικονομίας. Πολιτικά, η έγκριση της Αναθεώρησης του Συντάγματος από τον τουρκικό λαό, καθιστά τον Ερντογάν πανίσχυρο παίκτη στο εσωτερικό της χώρας του, με επιβεβαιωμένη εντολή για τομές και μεταρρυθμίσεις.

Όμως, η ίδια η Τουρκία, προτού «απαλλάξει την Ευρωπαϊκή Ένωση από ορισμένα βάρη», πρέπει να απαλλαγεί η ίδια από βάρη που κουβαλά από το παρελθόν, και εμποδίζουν την απρόσκοπτη ευρωπαϊκή της πορεία. Κατ’ αρχήν, ο Ερντογάν οφείλει να τοποθετήσει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας την εμπλοκή του κεμαλικού στρατιωτικού κατεστημένου στην ενάσκηση της πολιτικής εξουσίας, χωρίς ωστόσο να καταστρέψει τα θεμέλια του λαϊκού κράτους. Πώς να το κάνουμε. Είναι θέμα εικόνας.

Επίσης, και αυτό είναι πιο σοβαρό, να συμμορφωθεί πλήρως με τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του σεβασμού των δικαιωμάτων των μειονοτήτων. Να αντιμετωπίσει τα προβλήματα με γενναιότητα και παρρησία. Να σταματήσει την ομηρεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, να ‘επαναλειτουργήσει’ τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης με δική του πρωτοβουλία, και όχι εξαναγκασμένος να το κάνει, από αποφάσεις διεθνών δικαστηρίων, όπως συνέβη με το Ορφανοτροφείο της Πριγκίπου.

Ο Τούρκος Πρωθυπουργός μπορεί και πρέπει να επιλύσει το Κυπριακό. Από τον ίδιο εξαρτάται. Η Τουρκία, δεν μπορεί πλέον να «δικαιολογείται», όπως παλαιότερα, επί Οζάλ, ότι «θέλει, αλλά αντιδρά ο στρατός». Διότι αν κάτι τέτοιο ισχύει πράγματι σήμερα, σημαίνει ότι η Συνταγματική Αναθεώρηση έγινε για το τίποτα.

Γνωρίζει, πια, ότι η διαιώνιση της παραμονής των κατοχικών στρατευμάτων δεν αποφέρει θετικά αποτελέσματα για τη χώρα του. Είναι σαφές ότι δεν πρόκειται να αναγνωριστεί ως κρατική οντότητα η de facto παράνομη κατοχή του βορειοανατολικού τμήματος του νησιού. Γνωρίζει ότι το Κυπριακό είναι τροχοπέδη για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας του.

Όσον αφορά το casus belli της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, της απειλής πολέμου, απέναντι στη χώρα μας σε περίπτωση που ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά της με βάση την ισχύουσα Διεθνή Συνθήκη για το Δίκαιο της θάλασσας να επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της στα 12 μίλια, η τουρκική Κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα και την πολιτική ισχύ να το άρει, ξεφεύγοντας από τα γνωστά «τερτίπια» της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται και οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου οι έρευνες ωκεανογραφικών σε ελληνική υφαλοκρηπίδα, οι δήθεν γκρίζες ζώνες και οι πιέσεις στη μουσουλμανική μειονότητα. Άλλωστε οι απειλές πολέμου δεν ‘συνάδουν’ με τις διακηρύξεις του Τούρκου Κίσινγκερ, όπως αποκαλείται από φίλους του ο Νταβούτογλου, περί πολιτικής μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες του εξ ανατολών περιφερειακού παράγοντα.

Μπορεί, τελικά, η Τουρκία να ασκήσει σύγχρονη εξωτερική πολιτική με βάση το διεθνές δίκαιο και τη διεθνή έννομη τάξη; Με υπευθυνότητα και ηθική διάσταση;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό, θα κρίνει το ευρωπαϊκό μέλλον της γείτονος χώρας. Ένα μέλλον υποθηκευμένο από προηγούμενες τουρκικές ηγεσίες, που δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν επιτυχώς τον ευρωπαϊκό μετασχηματισμό της Τουρκίας, από τη Συμφωνία Σύνδεσης με την τότε Ευρωπαϊκή Κοινότητα το 1961, μέχρι σήμερα.

Πηγή:ΚΟΝΤΥΛΟΦΟΡΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου