Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Το δράμα του να σε ξεχνάνε όλοι



Πριν από δύο εβδομάδες ήταν τα 45α γενέθλια μου και δεν αισθανόμουν  ιδιαίτερα καλά γι' αυτό. Κατέβηκα να πάρω το πρωινό μου ξέροντας ότι  η  γυναίκα μου θα μου έφτιαχνε το κέφι με τις ευχές της και ίσως και με  κάποιο δώρο. Όχι μόνο δεν μου ευχήθηκε, δεν είπε ούτε «καλημέρα»!

«Καλά να πάθεις, που 'ήθελες και παντρειές», σκέφτηκα. Παρηγορήθηκα όμως  γιατί φανταζόμουν ότι τα παιδιά θα το θυμόντουσαν. Τα παιδιά όμως  κατέβηκαν για πρωινό και δεν είπαν λέξη. Όταν έφτασα στο γραφείο, ήμουν  τελείως πεσμένος και απογοητευμένος.

Καθώς έμπαινα, η γραμματέας μου η Τζάνετ μου είπε, «Καλημέρα κύριε διευθυντά, Ευτυχισμένα Γενέθλια.»
Αισθάνθηκα καλύτερα, κάποιος τουλάχιστον με θυμήθηκε.
Δούλεψα μέχρι το μεσημέρι. Κάποια στιγμή, η Τζάνετ μου χτύπησε την πόρτα  και...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου